Friðrik kenndi okkur þýsku og frönsku. Við í stærðfræðideildinni lásum eftirminnilegar sögur í þýsku hjá Friðriki auk ljóða.
Það var stíll yfir Friðriki, hann var svona heimsmaður. Alltaf hress. Hann var ábyrgðarmaður Munins og við í ritnefndinni fórum stundum heim til hans með efni sem hann las yfir. Það var gaman að koma heim til hans því að þau Þórgunnur tóku alltaf vel á móti okkur.
GFr.
Þessi mynd hefur alltaf verið í albúminu mínu og yfir henni titillinn: Die schönste Jungfrau sitzet. Ég ímynda mér að Friðrik hafi raulað þetta á leið í tímann eða úr honum. Hann var léttur maður hann Friðrik, enda Hríseyingur að uppruna.
Friðrik var fæddur 1923 og lést 1997.
Honum til heiðurs gúglaði ég fyrstu þrjú erindin úr Die Lorelei eftir Heinrich Heine. (allir syngi með - AM)
Die Lorelei
Heinrich Heine
Ich weiß nicht was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin;
Ein Märchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.
Die Luft ist kühl und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt
Im Abendsonnenschein.
Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar;
Ihr goldnes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar.
Kristján Kristjánsson man …
“…þegar menn tóku ofan hver fyrir öðrum á götum Akureyrar,” segir Kristján Kristjánsson heimspekingur og prófessor í Háskólanum á Akureyri.
“Hatturinn var, að minnsta kosti á okkar norðlægu breiddargráðu, millistig milli franskrar léttúðar alpahúfunnar og kaldrar ágengni derhúfunnar. Hann var tákn heimsmennsku og siðfágunar, borgaralegrar virðingar og viðurkenningar. Ég man að vísu ekki Þórarin Björnsson skólameistara sem mér skilst að hafi persónugert slíka hattræna (og þar með hnattræna) siðfágun í lífi sínu og framgöngu hér í bæ, en ég man vel aðra fágaða hattbera. Ég myndi jafnvel ganga svo langt að segja að með fráfalli Friðriks Þorvaldssonar fyrrv. menntaskólakennara fyrir fáum árum hafi skeiði siðfágaðra heilinda lokið hér á Akureyri en tími hattlausrar flathyggju tekið við.
Í huga minn er brennd sterk minning um lítinn dreng með leikfimipoka í hönd á labbi um miðbæ Akureyrar. Hann hafði oft spásserað þar með föður sínum og Friðrik tekið hattinn ofan fyrir þeim, en nú var drengurinn einn á ferð, mætti Friðriki og sjá: hann tók ofan hattinn fyrir honum einum. Skyndilega var drengurinn ekki lengur uppburðarlaus strákpjatti heldur persóna með sjálfskennd, með réttindi og skyldur sem persóna meðal annarra slíkra. Ég sakna þess að ég skuli ekki á nýrri öld geta breytt dreng með leikfimipoka í mann með því að taka ofan fyrir honum í miðbænum á Akureyri.”
Morgunblaðið 31. desember, 1999
